Erkekler ağlar. Hem de ağladı mı dağın titremesi gibi ağlarlar.Çok bilindik klişe: "Erkekler ağlamaz!" Yalan! Benim babam ağladı. Babam ağladı yahu gerisi önemli mi? Ben de ağlarım. Ama o kadar az ağlarım ki ağlayabildiğim gerçeğini unuturum. Her ağladığımda ilk kez gözyaşı akıttığımı sanarım. Neden "erkekler ağlamaz" denilecek kadar az ağlarım(ağlarız) peki? Duygusuzluktan veya çevreye zayıf görünme korkusundan değil. Emin ol o değil.
Bir erkeği ağlatmak için tek bir duygunun yoğun baskısından fazlası gereklidir. Eğer aynı anda birbirinden alakasız beş-altı duyguyu birden hissettirebilirse sana birisi ya da bir şey. İçinde dizginlenemeyen garip bir girdap oluşur. Karnına bir yumruk vurup, yanaklarında ve dil altında acı bir tat bırakır. Son olarak kulaklarından göz çevrene hücum eder bu girdap.
Sen kaçınılmaza ulaşmışsındır artık. Geciktirmek için yutkunursun,sonra bir kez daha. Konuşmak istersin, sesin boğuklaşır. Ve içindeki girdabı verirsin dışarıya.
Beni bu gece bunu yazmaya iten bir fotoğraf oldu mesela. İnsan gördüğü bir güzellik karşısında ağlamak ister mi? Bence ister. Çünkü güzellik sadece bir güzellik değildir aslında. O bugüne kadar erişmek isteyip erişemediğim herşey, aynı zamanda bu dünyada umudun var olduğunu gözleriyle müjdeleyen bir haberci. Cesaretsizliğim, dışarıdan hissedilmeyen egom, karamsarlığım, boşvermişliğim, özlemlerim...
Hiç tanımadığım birisi olarak, hiç tanımadığı biri tarafından üzerine hiç bu kadar düşünmediği bir fotoğraf hakkında bu kadar çok düşündüğümü bilse vereceği tepki ne olurdu acaba?
Ya da bu yazıyı okuyan sen? Senin verdiğin tepki ne oldu acaba?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder